در معارف ابن قتيبه آمده : نعمان بن منذر را دو روز بود : روز سختى و روز خوشى . در روز سختىاش چنان بود كه هركس را كه با او ديدار مىكرد مىكشت و خونش را به قصر خود مىماليد . اتفاقا عبيد بن ابرص شاعر در روز سختىاش بر او وارد گرديده به مديحه‌سرايى وى پرداخت و نمىدانست كه روز سختى اوست . پس نعمان او را كشت . « 1 » استفاده از فرصت‌ها ألا و انّكم في أيّام أمل من ورائه أجل ؛ آگاه باشيد ! كه شما در روزگار امل و آرزو به سر مىبريد كه درپى آن مرگ است . اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً . . . ؛ « 2 » بدانيد كه زندگانى دنيا به حقيقت بازيچه‌اى است طفلانه و لهو و عياشى و آرايش . و تفاخر و خودستايى با يك‌ديگر و حرص افزودن مال و فرزندان . اين حقيقت كار دنياست و در مثل مانند بارانى است كه به موقع ببارد و گياهى درپى آن از زمين برويد كه برزگر يا كافران دنياپرست را به شگفت آرد و سپس بنگرى كه زرد و خشك شود و بپوسد . فمن عمل في أيّام أمله قبل حضور أجله فقد نفعه عمله و لم يضرره أجله ؛ هركس در مدّت آرزو پيش از رسيدن مرگ به عمل ( صالح ) بپردازد ، عملش به حال او سودمند و مرگش بىزيان خواهد بود » . اين‌گونه در تمام نسخ نهج البلاغه آمده و لكن در مدارك گذشته به جاى « و لم يضرره أجله » ، « و لم يضرره أمله » آمده ، و در خلفاء و من لا يحضره الفقيه اين فقره نيست . و من قصّر في ايّام أمله قبل حضور اجله فقد خسر عمله و ضرّه اجله ؛ و هركس در ايام آرزو پيش از رسيدن مرگش كوتاهى كند ضرر بيند و مرگش به حال او زيان‌آور باشد .

--> ( 1 ) . ص 649 . ( 2 ) . حديد ( 57 ) آيهء 20 .